15 آيه 40 سورهء نمل ( بررسى ولايت تكوينى در غير انبيا ) قالَ الَّذِي عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِهِ قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهُ قالَ هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي لِيَبْلُوَنِي أَ أَشْكُرُ أَمْ أَكْفُرُ وَ مَنْ شَكَرَ فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ رَبِّي غَنِيٌّ كَرِيمٌ هدف : بررسى امكان و وقوع ولايت تكوينى در غير انبيا در قرآن از ديدگاه فريقين . درآمد مراد از ولايت تكوينى ، ولايت شخص و سلطنت انسان بر نفس خود نيست . هر شخصى قدرت دارد و مىتواند خود را بكشد هر چند ولايت شرعى ندارد . باز مراد از ولايت در اينجا ، تصرّف شخص به طور استقلال بر تمام ممكنات و اداره امور آنان مانند خلق ، رزق ، تدبير و سلطنت نيست ؛ اين نيز شرك و تفويض باطل است . ولايت تكوينى در اينجا عبارت است از : تصرّف در كائنات به واسطه علومى كه شخصى به طور اكتسابى يا با افاضه و الهام و يا با وحى دارا مىشود . مانند كسى كه علم كتاب دارد و در اين آيه به آن اشاره شده است . اين نوع ولايت شرك و تفويض نيست چون ولايت بر تغيير نظام نيست ، بلكه علم به نظام و روابط آن با تعلّم از عالم غيب است و غلو در آن معنا ندارد . منشأ اين ولايت ، كمال روحى و معنوى است كه نوع